براي نزديکي و همگرايي قوم خويش ، کمک بهم و ستيز با ناداني و ناراستي را پيش گيريد .

ناداني ، خودخواهي به بار مي آورد


هيچ پير جهان ديده اي منکر برآيند زهرآلود ، دارايي حرام در زندگي آدمي نيست


آسودگي آدمي ، به گنج و دينار نيست که به خرد است و روشن بيني


نيکي برآيند خرد است ، در دل و روان آدمي .

آسيب ديده هميشه درهاي روياهايش کوچک و کوچکتر مي شود ، مگر با اميد که شرايط ما را دگرگون مي سازد


پيران جهان ديده براي گفتگو مانع تراشي نمي کنند


اسنخوان بندي فرياد ، پاسخ هزاران ستم بي صداست


آنکه مي دزدد ، جز حق خويش چيزي نمي ستاند . اما اين ستاندن نفرين و خواري ابدي در پي دارد


جام عمر را جز با مي دلدادگي به خرد و دانش پر مکن


راز اندوختن خرد ، يکرنگي است و بخشش


خواسته مراد از مريد خاموشي و ژرف نگريست ، و خواهش مريد از مراد ، نشان دادن مسير پيشرفت .


آنگاه که نمي دانم چه مي گويم ، جز راستي چيزي بر زبانم جاري نيست


براي ماندگاري ، رويايي جز پاکي روان نداشته باش


ياد اشک و شيفتگي ، آويزه خاموش دلهاست


خودت را بشناس اما به آن مبال


راه آشتي را کسي بايد بيابد که خود سبب جدايي شده است .

نگاه زمينيان ، تهي است از انوار آسمانيان .

بسياري در پيچ وخم يک راه مانده اند و همواره از خويشتن مي پرسند : ما چرا ناتوان از ادامه راهيم . بدانها بايد گفت مي داني در کجا مانده اي؟ همانجاي که خود را پرمايه دانسته اي.

بسياري بخاطر برآيند هنجارهاي دروني اشان بين نماي سپيد و پاکي در اشتباهند


ره آورد سفر در درون آدمي ، به جز خرد و پيشرفت نيست


رهايي و آزادي ، برآيند پرستش خرد است و دانايي


انسان خردمند ، تار و پودهاي اصلي زندگي را مي يابد


کردار ناپسند خويش را با دارايي زياد هم نمي تواني پنهان سازي


پرتگاه مي تواند به وجدآورنده روان و يا کشنده جسم باشد


خودآختگي قابليتي است که بسياري ندارند


نکات سخت هم اساسي ساده دارند


سرود طبيعت ضرباني ملايم و کشيده دارد


براي نوشيدن شهد بهشت ، هموار نگاهت به راستي باشد و درستي


براي آنکه روانت را بپروري ، ابتدا با خود يکي شو


کاهلي خشم بدن را در پي دارد و چه زود با لرزش و تلاتم آن را بروز مي دهد


سفر ، ناي روان است براي انديشه و آرمان بزرگ فردا


بازده خرد براي اهل معنا ، کلام سکرآور است .

خموشي ، دري به سوي نگاه ژرف تر است


براي دلهره شبانگاهان ، نسيم گرما بخش خرد را همراه کن


ستايشگر هميشه بر ستايش شونده در حال پيشي گرفتن است . او ياد مي کند و دلدار برآورده مي سازد


کسي که همسر و کودک خويش را رها مي کند ، در پي خفت ابديست


براي آنکه پرواز کني ، پيکر خويش را به حال خود رها مکن


به هنگام نکوهش هنگامه باران ، به بهره اش نيز بيانديش


در زندگي نادان سرانجام يک گره ، صدها گره باز نشدني است


با بردباري همه چيز در چنگ توست .

در کنارمان دلبر هست و اگر نيست ، در سفر رسيدن به اويم . پس تنهاي وجود ندارد


براي کسب گنج سکوت ، بارگاه دانش ات را بزرگتر بساز


براي آنکه به فرودستي گرفتار نشويي ، دست گير آدميان شو


روان مردگان و زندگان در يک ظرف در حال چرخش اند


پر حرفي در هنگام اندرز ، از اثر آن مي کاهد


با خرد ، به سرچشمه پاکي بيانديش . آدمي گاهي مبدا را اشتباه مي گيرد ، برسان زماني که رودها را سر چشمه درياها مي نامد ، حال آنکه ابرها از درياها برمي خيزند و رودها و چشمه ها را لبريز مي کنند


به ارزش نگاه دوست را هنگامي پي مي بري که در بند دشمن و بدسگالان باشي


تاريکي در زندگي ماندگار و ابدي نيست ، برسان روشنايي


راهي جز نرمش و بازي با هستي نيست


روشنايي روز ، دليل و برهان نمي خواهد


هنگامه شادمانه سرودن و بنواختن ، چه زود گذر و کوتاه است


ميرآب ، به اندازه دهد ، همه دشت سبز باقي خواهد ماند


شب زندگي براي خردمند ، همچون روز روشن است


اندرز جوان بايد کوتاه ، تازه و داستان وار باشد


هرگز هنگام گام برداشتن به سوي آرمان بزرگ ، نگاهت به آناني که دستمزد خويش را پيشاپيش مي خواهند نباشد ! تنها به توانايي هاي خود انديشه کن


در هستي جنبش حشرات هم چهار چوبي دارد .


اگر بر ساماندهي نيروهاي خود توانا نباشيم ، ديگران سرنوشتمان را مي سازند


تنها با از خودگذشتگي براي ديگر آدميان مي توان جاودانه شد


خار هاي کوچک زخم به جان نمي زنند ، بلکه با او مي آميزد براي روزهاي سختر


سخن هاي پست ، آدمهاي حقير را جذب و خردمندان را فراري مي دهد


بي گمان اولين باژ ، آخرين باژ نخواهد بود


با احساس مي شود پند و اندرز داد اما سامان دهي به کشور نياز به هنجار و چهارچوبي توانمند دارد


سرايش يک بيت درست از زندگي ، نياز به سفري ، هفتاد ساله دارد